Władysław Broniewski  urodził się 17 grudnia 1897 roku w Płocku, zmarł 10 lutego 1962 w Warszawie. Polski poeta i tłumacz z języka niemieckiego, rosyjskiego. Jako uczeń szkoły średniej działał w organizacji niepodległościowej. W 1915 wstąpił do Legionów Polskich, walczył na froncie I wojny światowej. W 1918 rozpoczął studia filozoficzne na Uniwersytecie Warszawskim, wkrótce jednak powrócił do wojska i jako oficer wziął udział w kampanii polsko - bolszewickiej 1919 - 1921, w której został odznaczony za waleczność. Po zakończeniu wojny kontynuował studia filozoficzne. Potem zbliżył się do lewicy, pracował jako sekretarz Nowej Kultury. W 1925 roku wydał debiutancki tomik "Wiatraki", oraz wraz z S. R. Standem i W. Wandurskim biuletyn poetycki pt. "Trzy salwy - manifest poezji proletariackiej". Sekretarz redakcji Wiadomości Literackich w latach 1925-1936. Redaktor lewicowej "Dźwigni" i "Miesięcznika Literackiego", aresztowany za działalność komunistyczną. W latach 1940-1941 przebywał w sowieckim więzieniu, następnie pracował w ambasadzie RP w Kujbyszewie. Należał do armii generała W. Andersa, walczył także na Bliskim Wschodzie gdzie wydał patriotyczno-żołnierski zbiór wierszy "Bagnet na broń" (1943) i"Drzewo rozpaczające" (1945). W okresie międzywojennym napisał m.in. tomiki: "Dymy nad miastem" (1927), "Troska i pieśń" (1932), poemat "Komuna Paryska" (1929), skonfiskowany przez cenzurę. Po wojnie tomy liryków a także utwory polityczno-propagandowe ("Słowo o Stalinie", 1949). Tłumacz rosyjskiej poezji i prozy.